Албуут Ханум

Албуут Ханум 6-бөлүм

Албуут Ханум 6-бөлүм

6-бөлүм
Бир-эки сааттан кийин агам келди.
– Ханум, Аслан келди, агаңа чай бер, – деди апам сырттан кыйкырып.
Мен оозгу үйдө идиш жууп жаткам. «Келмектен өтүп кетпейби», – дедим ичимден, «Чай ичпей балээни ичсин». Бирок, апам кокус кирип калса, тасмал жайыла электигин көрүп, айкырып баштабасын деп, коркконумдан эле жайдым. Тасмалга нан, май, айран коюп, термостогу чайдан пиалага куйдум. Агам да бул убакта келип, тасмал четинен орун алды.
– Тынчылыкпы? – деди мени карап, – Эмне болду?
– Эмне болуптур? – мурдумду шуулдата тартып, ичимдегини айткым келбей бултуйдум.
– Көзүң кызарып… ыйладыңбы?
– Бул үйдө ыйлабай жүрө аламбы? – деп койдум. Кызганганымды айткым келбей калды. Мектептен үйгө келгенге чейин агама айтмакка сөздөрдүн эң ачууларын таап, даярдап койдум эле. А азыр айткым келбей калды.
– Калп айтпа? – деди агам, колундагы нанын оозуна жеткирбей кармаган тейде, – Сен бул үйдөгү сөздөргө, мамилеге көнүп бүткөнсүң, сен аларга ыйламак тургай быш этип да койбойсуң. Демек, башка бир нерсе болду, айт? Ким капа кылса, өпкөсүн жулам!
Агамдын көзү тикирейип, чын эле азыр бир адамдын өпкөсүн жулуп салчу кебетеленип калды.
– Өзүңдүкүн жул! – дедим мен.
– Кандайча?
– Ушундайча. Ме, бычак, – деп текчедеги бычакты алдым да колуна тасмалга койдум, – Ушуну менен көкүрөгүңдүн тушуна сайсаң, дал өпкөңө тийет, анан бери сууруйсуң.
Агам бир мени, бир бычакты карап көзүн тостойтуп, эч нерсе түшүнбөй турду. Ошол маалда сырттан апам кирди.
– Эй, жарыбагыр, кимге катуу сүйлөп жатасың?! Агаңабы?! Ии, тилиң эми Асланга да чыга баштадыбы? Мага каяша айтканың аз келгенсип, Аслан калдыбы? – деди жаалданып.
Аслан ортого түшө калды.
– Жок, жеңе (ал апамды жеңе дечү, а мен жинди анын атасын ата деп алгам), Ханум мага катуу сүйлөгөн жок, мектепте кечеге даярданып атышкан, ошону эле айтып берип жатат.
Апам үндөбөдү, бирок, мени акырая карап алды. Тим эле көзүндө огу болсо, тарс этип атып жибергиси бар.
Ошону менен биздин сөзүбүз бүттү. Мен өз ишим, агам короодогу өз иши менен алек болду. Биздин сүйлөшүүбүз түнү бөлмөбүзгө киргенде башталды.
– Кана, айтчы эми, мен эмнеге өз өпкөмдү өзүм суурушуп керек? – деди жаздыкка башы тийери менен.
– Зулайка экөөңөрдү кыз-жигит экен деп уктум, ушул чынбы? – мен да ага суроо менен кайрылдым. Агам андан аркысын айттырбай түшүндү, бир аз күлдү.
– Кызганып алганын, чын болсо эмне экен?
– Ким кызганып жатат? Менби?! – чындык кеп ушунчалык ачуу болоорун ошондо билдим. Кызыңдап, жаздыктан башымды көтөрө калдым. Азыр кызганбаганымды далилдөө үчүн терезеден секирип деле кетүүгө даярмын.
– Анан ким? Зулайка менен кыз-жигит экен деген сөздү угуп жолду ката бырылдап ыйлап келдиң да? Эки көзүң тоо болуп шишип, ага кошулуп бетиң да шишип…
Дубал тарапка оодарылып, башымды жуурканга чүмкөп жатып алдым. Ичим туз куйгандай ачышып жатты. Менин бул балага баам-баркым деле жок турбайбы. Алдап-салдап коюунун ордуна кайра шылдыңдаганы эмнеси.
– Таарынчак, бери кара, – биз кезде агам жылып, менин төшөгүмө кирип, далымдан кучактады. Мен анын колун силкип таштадым. Ал кетпеди.
– Жинди десе, Зулайка менен кыз-жигит болуп жүрөт экен деген сөздү угуп эле баарына ишене бересиңби. Мектепте кимди кимге гана кыз-жигит кылган ушак чыкпады. Биздикилерди билесиң го…
– Ошондо кыз-жигит эмессиңерби? – деп бери бурулдум.
– Кыз-жигитпиз…
Кайра дубалга карай бурулмакчы болдум.
– Бирок, мен аны жакшы көрбөйм. Экөөбүз канча жылдан бери жакшы мамиледе болуп келатабыз, ошондон бери эч бир кызга сүйлөбөйм. Балдар да жаман ойлоп башташты. Экөөбүздөн да шектенишмек жүрүп отурушуп, ошондуктан, аларды алдоо үчүн Зулайкага жигит болумуш болуп койдум.
Чын айттыбы, калппы, билбейм, бирок, менин ишенгим келди. Кубанганымдан балыктай туйлап, ал түнү агамды абдан жыргаттым. Катуу, жоон кайбары эки санымдын ортосуна тирелгенде, менин жанжеримдин ичине чок таштап жибергендей кызып, кумурска өрдөп бараткандай кычымсырап, “Киргизчи, киргизип эле жиберчи!” – деп жалдырай берчүмүн, жалдырай берчүмүн. Бирок, агам бир да жолу менин азгырыгыма кабылбады. Өзүнүкүн бүтүрүп алып, меникин жалап берчү. Ошонусу менен өзү кабылган жыргал сезимге мени да жеткиргиси келчү окшойт. Жанжериме ыпысык тили тийгенде мен жерде жок болчумун. Калкып учуп, асмандын жетинчи, а балким, сегизинчи кабатына жөнөчүмүн. Балкыткан туюм жанжеримден башталып, дене-боюмду өрдөп, алкымына жетип, аңкыштаган добуш чыгартчу. Өкүнүчтүүсү, жанжеримден келип жаткан балкыткан туюмдун баарын онтоо менен сыртка чыгарууну канчалык кааласам да, үйдөгүлөргө угулуп калабы деген коркуу оозумду жапчу. Айлам кеткенде жаздыкты бетиме басып алып, «оох-хх, үү-үү-хх» деп кыңкыстап-кыңкыстап алчумун. Анан бир кезде башыма ысыпык кан чуркап жетип, көзүм ымыр-чымыр болуп барып… дым чыгарбай сулк жатып калчумун. Аны агам сезчү, ошондо гана жанжеримди жалаганын токтотчу.

●●●
Ал күн азыр да эсимде. Мектептен келсем атам эшиктин алдында тамеки тартып отуруптур. Кебетесинен эле алда-неге кабатыр болуп атканын байкадым. Мени этибарына да албады, тамекисин дембе-дем соруп, оор күрсүнөт. Үйгө кирсем апам да көңүлсүз камыр жууруп жатыптыр. Апамдын көңүлсүз экени го түшүнүктүү, өзү иш кылып калса эле ушинтип нааразы болуп алмайы бар. Дегеле апамдын көңүлү ачык кези абдан аз. Жылына эки гана жолу болот. Анда да айрым бир абдан орчундуу себептерден улам гана.
– Келдиңби? – деп бурк этти, – Боорсокко камыр жууруп жатам, – деди сурабасам деле.
Боорсок маанилүү күндөрү гана жасалат.
– Эмнеге боорсок? – таң кала түштүм.
– Асланды аскерге чакырышыптыр, – деди апам.
– Мектепти эми эле бүтпөдүбү? Аттестатын деле ала элек го, – турган жеримде отура калдым.
– Экзамендерин тапшырып бүткөн, аттестаты келгенде алат экен, – деди апам.
Менин жүрөгүм абдан жаман боло түштү, сыр билдирбеске тырышып төркү үйгө түз басып кирип, кийим которуштурдум. Ичим ийне менен сайгансып, тыз-тыз дейт.
– Агам өзү кайда? – дедим апама.
– Классташтары менен жүргөндүр.
– Ал уктубу?
– Укпаганда. Баяраакта чакырык алып келишип, кол койдурушуп, таштап кетишкен. Ошого классташтары менен коштошуп жүргөндүр да.
– Качан кетишет экен?
– Эртең эрте менен.
Агам бир убакта келди. Көзүбүз менен эзилишип койдук да, сыртыбыздан ага-карындаштай сый болуп отурдук. Апам экөөбүз бир заматта боорсок бышырдык. Менин жалгыз кубанычым да эртең кетет. Мен кайра мурдагы көңүлсүз күндөрүмө кайрылам. Эми мени жок дегенде түнү эркелетип, көңүлүмдү көтөрө турган адам табылбайт. Ушуну ойлогондо жүрөгүм жүз жеринен жыртылып, тим эле бакырып-бакырып ыйлагым келет. Укканыма караганда, өгөй атам Асланды алып калууга аракет кылыптыр. Тийиштүү жердегилер атамдын бергенин алып, «балаңыз калат» деп ынандырып коюшкандан кийин ушул иш болуптур. Асландын деле көзүнөн кандайдыр бир санааркоо көрүнүп турат. Ал деле кеткиси келбей аткандай.
– Мейли эми, эр жигит аскерди көрүшү керек. Бир жылдан кийин келип, окууга тапшырып, студент болосуң, – деп өгөй атамдын бир тууган иниси Асланды далыга чапкылап сооротконсуп жатты.
Кой союлуп, тууган-уруктар келип, Асландын классташтарын да коноктоп ал күнү түн оокумга чейин колубуз бошободу. Түндүн жарымынан ооп калгандан кийин гана идиш-аяктарды жууп, жайгаштырып, кирпигимден тартса жыгылчудай чарчап бөлмөмө келдим. Төшөгүмө жатып, көзүмдү жумсам эле уктап кеткидеймин, Асландын келгенин билбей калбайын деп күчтөп ачып жаттым. Ага да болбой уктап кетиптирмин. Бир убакта ким бирөөнүн бетимди аймалап өпкөнүнөн улам ойгонуп кеттим. Мурдума ачымык жыт келди.
– А-ай, – деп кыйкырып обдула бергенимде, оозумду колу менен жаба калып, аптыгып сүйлөдү:
– Кыйкырба! Элдин баарын ойготосуң.
Аслан экен.
– Ичип алдыңбы? Арактын жыты келсе, башка бирөө го деп ойлоптурмун.
– Менден башка сени ким төшөгүңө бастырып кирип кучактай алат. Бир гана менмин го сенин эркегиң, – деди да сөз сүйлөтө койбой, тилин оозумдун ичине соймоңдотуп жиберди. Мен да аны шап кучактап, тилин болушунча соро баштадым. Бышылдаган үнүбүз гана чыгып турду. Агамдын колу трусама жетип, чечпей эле сыртынан жанжеримди кармалап, сылагылады. Мен буттарымды өйдө-ылдый кылып туйлап жибердим. Көпкө сылагылагандан кийин гана чечип, башын алаамды ортосуна салды. Мына, дагы керемет сезим. Жанжеримден чыккан өрт бүт денемди аралады. Башта агам жанжеримдин сыртын гана жаласа, бул сапар ичине да тилин соймоңдотту. Өтө терең кетирбей, ооз жагына соймоңдотсо да, бул мага жаңы сезим эле. Мен дагы жалындым:
– Киргизчи, терең эле киргизип салчы?! Кыздыгымды өзүң алып кетчи?!

🔥1
Албуут Ханум

More in Албуут Ханум

Албуут Ханум 21-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 20-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 19-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 18-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 17-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 16-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 15-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 14-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 13-бөлүм

201928.02.2020

















Яндекс.Метрика




error: Content is protected !!