Албуут Ханум

Албуут Ханум 15-бөлүм

Албуут Ханум 15-бөлүм

15-бөлүм
Аркы-беркини, студенттик курактагы айрым учурларды сүйлөшүп, кеп учугун козгоп отурдук. Улам ал мени сынакы көздөрү менен карап жатканын байкап турдум. Жеңем сыртка чыгып кеткенде мага кайрылды:
– Кел, карындашым, ачык эле сүйлөшүп алайлы, апамдар эле сен деп туруп алышканынан айла жок таанышууга келдим. Сен деле байкашыма караганда, мага тийгенге эки көзүң төрт болуп атпагандай.
Мындай түз сөздү чынында күтпөгөм. эмне дээримди билбей абдаарып калдым.
– Шаарда жүргөнүңө жарым жылдан ашыптыр. Мага шаар көрбөгөн кыздар керек. Шаардын босогосун аттады дегиче, айылда жыргатып жашап бербейт. Анын үстүнө… – деп сөзүн аяктабай мени тигиле карап калды.
Менин денем дүр этип, кылмышымды карматып койгондой сезип, көзүмдү алакачып жер тиктедим. Кудай жалгап, ошол учурда жеңем кирип келди да, тиги күйөө болчу жигиттин «анын үстүнө…» деген сөзүнүн аягы айтылбай калды. Ачуумдун келгенин күч менен басып, сыр билгизбей жылмайып, ордумдан шашпай турдум.
– Жеңе, биз сүйлөшүп бүттүк, бул жигит деле мен сыяктуу апасынын көөнүн кыя албай эле таанышууга келиптир.
Жеңем бирде мени, бирде жигитти карап туруп калды. Мен каалга тарапка бастым. Жигитке кылчайып карабай, «жакшы кал» деп да койбой, кетип калдым. Артымдан жеңем келди. Апам мени күтүп отуруптур. Кирип бараарым менен суракка алды:
– Кандай экен, жактыбы? Жакса-жакпаса да өмүрлүк түгөйүң ошол жигит болот, – деп бүтүм чыгарып алыптыр. Каткырдым:
– Ой, апа, мейли, мени күчкө салып күйөөгө берсеңиз бере аласыз, бирок, тиги жигитти күчтөп кызыңызга үйлөндүрө албайсыз да.
– А, эмнеге ботом? – апам жеңемди карады.
Мен айттым:
– Анын апасы да кудум сиздей экен, баласынын ой-бойуна койбой, таанышууга жөнөткөн экен, өкүмзордук менен болгон нерсе эч убакта жакшы жыйынтык менен аяктабашын курбуңузга да айтып коюңуз.
Айтаарымды айтып, төргө төшөк салып, жатып алдым. Апам кейип-кечип ал да жатты. Баары укташты. Агам мене жеңем төркү бөлмөдө. мен телефонумду чукулап, музыка коюп, кулагыма наушник салып алгам. Арадан бир топ эле убакыт өттү окшойт, наушникти кулагымдан чыгарып уктайын деп жатсам, төркү бөлмөдөн аста акыштаган үндөр угулупк алды. Кулагымды түрүп тыңшасам, жеңем менен агам экен. Барып аңдыгым келди, бирок, кыдыракей жаткандардын бирөөсү ойгонуп кетсе, шермендем чыгаарын билип, ордумдан турбадым. Бирок, жанжерим от тийгенсип күйүп, өпкөм көөп, башым тумандап секске каалоом күчөгөндөн күчөй берди. Тигилер да кычашкансып кумар оюндарын дегеле бүтпөй коюшту. Агамдын күчү да бар экен да, деп таң калып жаттым. Акырында, чыдай албай, ордумда жаткан калыбымда акырын колум менен сыйпалап кийимдеримди таап, кийинип, жыла басып сыртка чыктым. Оозгу бөлмөдөн апамдын эски пальтосун үстүмө жаап, эшикке чыксам, айлана аппак кар болуп сонун көрүнүп турат. Каалоомду басаңдатканы эки жакка баса бердим. Үй артына өтсөм мендей болуп уктабаган дагы бирөө бар экен. Бул биздин кошунабыз. Аялы төрөп төрөтканада экенин апамдан уккам, азыр үйүндө жалгыз жашап турат. Далдайган, эки ийинине эки адам бата тургандай, мурду бетин жаап тургандай чоң киши. Караңгыда темселеген бул ким дедиби ал да мени карап калды. Бул үйдү мен шаарга кеткенден кийин сатып алып көчүп келишиптир. Ага чейин Калыскан деген кемпир жашачу. Каза болгондон кийин жалгыз эле баласы бар болчу, ал да 17 жашынан шаарга кетип, такыр эле шаардык болуп кеткен, келип, апасынан калган үйдү сатып жибериптир. Мына ошондон мобул далдайган кошунабыз сатып алган тура.
– Саламатсызбы? – деп койдум тарбиялуу көрүнөйүн деп. Ал башын ийкеди, а көзүн дагы деле алган жок.
Менин оюмда бир жаман ой турган. Далдайган караанын көрүп эле суукка чыгып бир аз басаңдай түшкөнсүгөн каалоом кайра күчөп чыкпаспы. Аялы да жок экенинен пайдаланып, жанкумарымды кандырып алсамбы деп ойлоп, кайра өзүм биринчи тийишсем кагып, анан калса эртең апама айтып койсочу деп тартынып, бирок, жанынан да кете албай, тура бердим. Бир убакта ал сөз баштады.
– Ай, кошуна кыз, жети түндө суукта эшикке чыгууга кандай күч жетеледи? – деп шыбырай сүйлөп күлдү. Эби-сыны жок болбураган киши экени байкалды, кара күчкө тамашалаганы, ал тамашасы да эпсиз чыкканы да билинди.
– Серүүндөгөнү. Уйку жок, – деп койдум мен да сөздүн башталганына кубанып.
– Менден да уйку качты.
Экөөбүз эки жакта карды кычырата басып, бирок, бири бирибизден алыстап кете албай аркы-терки басып турдук. Бир убакта эркин жыйнады окшойт, айтты:
– Азыр телевизордо жакшы кинолор болот. Экөөбүздүн тең уйкубуз бир убакта качыптыр, анда үйгө кирип кино көрбөйлүбү?
– Аялыңыз эмне дейт? – деп койдум билмексен боло.
– Ал азыр үйдө жок, – деди байке мени үмүттү карап.
Макул боло артынан ээрчидим. Үйү абдан ысык экен. Кошулма эки чакан бөлмөгө кышташат экен. Ортодогу меште чатырап көмүр күйүп жатат. Чакан, тыкан үй.
– Эмне иш кыласыз? – дедим сөз уламакка.
– Топоз багып сатам. Жер иштетем. Фермам бар.
– Оо-уу, бай турбайсызбы?
– Жетиштүү оокаттын ээсимин, – деп компоюп койду.
Телевизорун күйгүздү эле, атайын ошол каналга туштап кеткенби, бөлмө ичине аңкыштаган добуш толуп чыкты. Ал башка каналга которууга шашылбай, бул добушка менин реакциямдын кандай болоорун көргүсү келдиби, мени тиктеди. Менин көзүм жайнап, телевизорду карадым. Ал менин кебетемден байкадыбы, жаныма келип, колун ийниме артып кучактады.
– Тик турбай, отур, – деп диванга жетеледи. Мен жетегинде бардым. Катар отуруп, жуптардын кумарын чагылдырган кинону тиктедик. Бир убакта кошуна байкенин карылуу колдору эмчегиме тийди. Мен өзүмдү ала качпадым, кайра ыктадым. Муну байкаган байке эми чындап аракетке өттү. Эринимде калбыйган оозуна салып соруп, эки колу менен эки эмчегимди мыкчыды. Мен акырын кыңшылай баштадым. Жанжерим сууланып такыр болбой калды. Ошентсе да өзүмдү күчкө салып, бир кыз кылыгымды көрсөтүп коеюн деп колуна чаптым:
– Уятыңыз жок турбайбы, кино көрөбүз деп алып кирип алып… – ордумдан тура жөнөдүм. Тиги киши ыйлап жиберчүдөй болду, эки колу менен алаасын кармап алган.
– Чала өлгөн жыландай кылып кеткени атасыңбы? Антпе. Мен сага шаардан үй алып берем, бир сообума кал. Менин акчам көп, баарын жасап берем.
Үйдү укканда жымың дей түштүм. Аны ишенкиребей карадым.
– Чын айтасызбы?
– Чын болбогондо. Сен үчүн баарын жасайм. Туруктуу мамилелешим болуп берсең болду. Аялым оорукчан, эркек менен көп болгонго болбойт. Эки баланы эптеп төрөп берди, ушуну менен токтоткула деди врачтар. Бирок, мен эркекмин да, мага кумар керек.
– Бир балаң кайда? – дедим бөлмөнү аңтара карап.
– Кайненемде…
Үнү бир башкача аянычтуу чыкты. Карасам тизелеп отуруп алган, алаасын эки колдоп мыкчып алган, көзү тим эле жалдырайт. Бооруп ооруп кетти, жанына барып, моюнунан кучактадым. Ал ушуну эле күтүп тургандай, шап кучактай калып, алкымымдан аймалап баштады.
Чыдабай кетип «болуңуз эми, ишти баштаңыз», – деп шымынын сыртынан эле кайбарын кармасам таштай болуп туруп калыптыр. Ал шымын чечкиче, мен да шымымды, трусамды чечип үлгүрдүм. Дароо эле салууга аракет кылды, мен «Жалабайсызбы?» – дедим.
– Кантип? Кандайча? Эмнени? – дейт таң калып.
Мен каткыра күлүп, диванга чалкалап жаттым да, башын кармап алаама туштап койдум.
– Муну жаласа болобу? – деди да ит жалагандай шалпылдатып жалап кирди. Бирок, мага жага баштады. Анда-санда гана:
– Ии, ошондой, эми ичине салыңыз, ии ошондой, эми толук, эми жумуру кылып салыңыз, – деп үйрөтүп турганым болбосо, көөшүлүп, асманда учуп жүргөндөй эле сездим. Акырында абдан эрип алгандан кийин:
– Болду, рахма-ат, – дээрим менен үстүмө чыга калып, кайбарын жанжериме салып жиберди. «Эми сиздикин бир соруп берейин», – деп айтайын деп камдаган сөзүмдү сыртка чыгарууга үлгүрбөй калдым. Кайбары аябай чоң экен, жатынымды жарып кеткендей болуп, бакырып жибердим эле, колу менен оозумду жаба калды. Секин киргизип-чыгарып жатты. Мен тез-тезден жасашын каалап жатсам да ачык айта албадым. Бир убакта үстүмдөгү эркектин дем алуусу оодоп баштады эле, бүтүрөөрүнө аз калганын түшүндүм. «Сыртка-аа» деп кыйкырганга жарадым, ал да бул жаатта тажрыйбалуу окшойт, сууруй салып, арткы тешигиме карай бүркүпжиберди. Мен «охх» деп туруп, кайбарын кармап, башын шейшепке аарчып бердим. Кармасам абдан чоң экен, үстүн тамыр басып кетиптир, «Тооба, ушундай түрү да болот экен э», – деп таң калдым ичимден. Оозума салсам, «Кой, антпе», – деп ала качты эле, оозумдан суурулуп чыгып, «булаң» дей түштү.

🔥0
Албуут Ханум

More in Албуут Ханум

Албуут Ханум 21-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 20-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 19-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 18-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 17-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 16-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 14-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 13-бөлүм

201928.02.2020

Албуут Ханум 12-бөлүм

201928.02.2020

















Яндекс.Метрика




error: Content is protected !!